* Данный текст распознан в автоматическом режиме, поэтому может содержать ошибки
106 a r r l p e r e — are rore comae, V i r g . se tollere arrectum. i d. 2) m t p h . ободрять, подкреплять: a. alqm oratione, S a i l , arrectae spes, men tee, irae, laudnm arrecta cnpsdo, V i r g . belli, re liquiae arrectae, S a i l , такъ ci vitas ar recta, T a c . ad spem arrectus, arrexere animos I t a l i , V i r g . и особ, animum или alqm arrigere, ободрять кого нб., S a i l . , L i v . , C u r t , arrecti ad bellandum animi sunt, V i r g . a r - r i p e r e (adr.), r i p i o , rtpui, reptum. v. a. (ad, rapere) 1) къ себе хва тать, схватыватъ, поспешно брать, и под.: a. filium parvulam, N e p . manum alcjs, H i r t . a. alqm medium (поперекъ), L i v . alqm coma (за в.), О т . a. alqm, V i r g . quemcumque patrem families ex circulo alqo, C i c . equum, cohortes, L i v. ensem, Ov. arma, S a i l . , L i v . scutum e strage, T a c . naves, i d . vestimenta, N e p . somno a r r i p i , J u s t особл. поспешно, или непр1ятельски эанинать что нб.: turbata arripe castra, V i r g . locum, i d . ter ram velis (быстро подплывать к ъ — ) , i d . proinde arriperent vacui occupatos, integ n fessos. T a c . 2) съ поспешностью поль зоваться ч*мъ нб., не упускать: a. facultatem laedendi, quaecunqne detur, C i c . maledictum ex trivio, i d . alqd ad reprehendendnm, i d . occasionem, L i v . impedimentnm pro occasione, i d . о с о б л . быстро понимать, перенимать: pueri celeriterres innumerabiles arripiunt, Cic. sermonem, i d . Graecas literas i d . b) доставать, полу чать: quaerit Socrates, unde animum arripuerimua, si nullus fuit i n mundo, C i c . genus divinandi naturale, quod animus arriperet aut exciperet extrinsecus ex d i vinatione, i d . a. auctoritatem, i d . cogno men ex imaginibus, i d . sibi imperium, Caes. с) принимать кого, бранить, пу скаться на кого с е бранью: primores populi arripuit, populumque tributim, о Сицилш, Н о г . 3) поспешно требовать ке суду, обвинять, alqm, C i c , L i v . , Suet. a r r i e l o (adr.), onis, f. (arridere) улыб ка, A . ad H e r . a r r i e o r , (adr.J, oris, m. (arridere) льстеце, изъ лести улыбающейся кону нб., Sen. a r - r d d e r e (adr.), do, si, sum, v. a., обгрызать, откусывать, m t p h . a. rempu blicam, C i c a r r o g a n e (adr.), tis, p a r t , отъ arrogare; a d j . ( с о т р . , Q u i n t . ; 1) свое нравный, настойчивый, о людяхъ, C i c . arrogans in praecipiendo populi benefi cio , Caes. объ отвлеч. преднетахъ: a. crudelitas, C i c pigritia, Q u i n t , moderatio, T a c 2) гордый, надменный, высоко мерный: inania nobilitatis, hoc est arrogantium hominum nomina, C i c . minoribus, inter pares difficilis, T a c . a r r o g a n t e r (adr.), ad v. с о т р . , C i c . ) 1) своенравно, настойчиво: a. scribere. petere alqd, praejudicare a l q d , dicere, C i c facere, Caes. 2) гордо, надменно: sustinere hostem, C i c . consulere i n deditos. T a c a r r S g a n t i a (adr.), ae, f. i ) т в е р дость въ своихъ т р е б о в а ш а х ъ , настой чивость, L i v , 2) с в о е в о л ь с т в о , дер зость : sermo plenus arrogantiae, C i c , arrogantiam sumere, arrogantia u t i , eff e r r i , Caes. 3) гордость, надменность, Liv., Tac a r r o g a r e (adr.), 1. v. a. 1) какому нб. чиновнику (со спроса народа) при давать кого нб. въ товарищи, L i v . 2) принимать въ дети, усыновлять с о в е р ш е н нолетня го (си. arrogatio), G e l l . , m t p h . a) a. s i b i alqd, прнсвонвать себе что нб. (чуяое), приписывать, позволять с е б е вольности: non enim m i h i tantum derogo", tametei nihil arrogo, ut te copioaiua, quam me, putem posse dicere, C i c . eapientiam sibi, i d . quod ex aliena virtute sibi arrogant, i d m i h i ex mea non concedunt, S a i l , такъ у H o r . , T a c . b) a. alcui alqd признавать что нб, прннадлежащинъ кону нб., отдавать, приписы вать ( о р р . abrogare): a. chartis pretium, Н о г . optatum ре гас tis imperils decus, i d . n i h i l non arroget armis (все припи сывать о р у ж ш ) , i d . a r r o g a t i o (adr.), 6nis, f. торже ственное п р и в а л е въ дети, или у с ы новлен!е какого иб. совершеняолетняго лица; это происходило въ comitiis curiatis въ присутствж и съ одобрешя на рода (си. adoptio), G e l l . a r r o s o r (adr.), flris m . (arrodere) объедатель: a. divitum, Sen. a r r o s u e * p a r t , ore arrodere. a r e , tis, f. у м е н ь е , опытность, н а выке, искусство, 1) въ веществ, отношен|"н а) рукоделье, ремесло: Zeno eenset artis proprium esse creare et gignere, Cic b) искусство, художество, С i с. artes liberates или ingenuae, C i c bonae, S a i l . , T a c . optimae, T a c , N e p . искусства свободныхъ людей: illiberales или sordidae, ремесла невольниковъ для означешя каждаго искусства или худо жества порознь, присовокупляется: a d j . : a. medica, Ov., P h a e d r . rustica, C a t . rhetorica, Q u i n t , artes urbanae ( п р а в о в е д е н 1 е и к р а с н о р е ч 1 е ) , L i v . съ gen.: а. disserendi (д)алектнка) C i c medendi, O v . bellandi, J u s t . , H o r . b e l l i , L i v . ducis, F l o r . и др. или употребляется abs. когда .это видно изъ связи р е ч и : = ars rheto rica, Ov., = ars sagittandi, i d . = ars navigandi, S t a t . = are canendi, P r o p . 2) въ уиственномъ отношенш , а) з н а ю е , наука, C i c , N e p . b) m t n m . a) Teopifl: ars est praeceptio, quae dat certam viam rationemque faciendi a l i q u i d . A . ad.